Nei sko!

*geisp*, já hvar var ég?

Í sumar vinnti ég og vinnti og fræddist um dýralyfja gagn og nauðsynjar.
Í ágúst hélt ég svo ásamt ektamanninum til Parísar hvar við nutum hins góða lífs og spásséruðum um fagra garða eins og fínt fólk innan um prúðbúna Parísarbúa, sáum turn einn ljótan og heilsuðum upp á forsetann (eða vorum réttara sagt rekin burt af mönnum með alvæpni þegar við hættum okkur of nálægt höllinni, rétt eins og Kúbu forðum daga). Ektamaðurinn ákvað svo að það væri sport að liggja veikur uppi á hótelherbergi í 3 daga með snýtipappír og franskt sjónvarp sér til félagsskapar, á meðan göfgaði ég andann með því að þvælast um og skoða málverk eftir dauða kalla (í Musee d’Orsay) og lifandi kalla (Pompidou).
Foie gras og pan au chocolat voru étin í kílóavís og öllu skolað niður með rauðvíni.
Myndir af herlegheitunum er hægt að skoða hér, óski þess einhver.

Núna er skólinn byrjaður á fullu – fyrsti verklegi tíminn í dag og verkefnunum er svoleiðis hrúgað á okkur þessa önnina að maður fær samviskubit yfir að eyða tíma í svefn eða klósettferðir. En þetta ku vera síðasta önnin okkar með miklu verklegu stússi svo það verður ljúft að ljúka því af.

Annars er svosum fátt að frétta úr mínu lífi, í gær háði ég reyndar hetjulega baráttu við krukku af súrsuðum agúrkum sem neitaði að opnast þrátt fyrir hörð handtök konu og manns, heita vatnsbunu og bölbænir. Af hverju ætti reyndar nokkur manneskja að vilja leggja sér súrsaðar agúrkur sér til munns? Þetta er ráðgáta. Og enn situr hún glottandi á eldhúsborðinu, bévítans krukkan.