Fór í göngutúr áðan, mjög gaman að upplifa hvað borgin var hljóðlát. Í lengri tíma sá ég engan á ferli, sá enga bíla og veðrið var meira að segja alveg kyrrt. Eins og allt lægi í dvala eða héldi niðri í sér andanum.
Ég sá einn vinnandi mann, bíllinn hans var einn á bílastæðinu fyrir utan Kaupþing í Borgartúninu og þar inni sat hann með tölvunni sinni.
Síðan uppgötvaði ég hvað ég er lítt kristilega þenkjandi þegar ég sá fána dreginn í hálfa stöng fyrir utan fyrirtæki og það fyrsta sem ég hugsaði var: ,,Ætli það sé verið að jarða fyrrverandi starfsmann í dag?…”
En jæja, gleðilegan meint-afkvæmi-himnadraugs-var-neglt-uppá-prik-fyrir-langalöngu-síðan föstudag!
Ætla að fá mér pasta í tilefni þess…
Ég sé mig knúna til þess að tilkynna það að ég hef aldrei verið meira klædd á ævi minni.
Ég er í:
nærfötum
þykkum sokkabuxum
náttbuxum
þykkum sokkum
dúnsokkum
hlýrabol
stuttermabol (sem er með binary á)
flíspeysu
flísslopp
undir teppi
og sæng
Og er með þvílíkan hroll.
Jebb, ég er lasin, þetta er sú tegund af veikindum þegar maður kvíðir því að fara á klósettið því þá þarf maður að girða niður um sig og setjast á (að manns mati) ískalda klósettsetu og er í hálftíma að losna við kuldahrollinn á eftir.
Það versta sem ég gæti hugsað mér væri að fara í sturtu, ég myndi skjálfa til dauða.
Og það að fara fram og hita sér te verður að heilmiklum heilabrotum og brasi.
Ég vil ekki spila tölvuleiki, það er of krefjandi og erfitt.
Ég reyndi að setja í uppþvottavél áðan og gafst upp, þurfti að setjast niður og hvíla mig.
Auðvitað gerist þetta svo á sama tíma og öll skólaverkefni ættu að vera í vinnslu, átti að flytja fyrirlestur í morgun, verklegt á föstudaginn, skila lokaskýrslu á mánudaginn, 30 % ritgerðaskil og próf á föstudaginn í næstu viku…
Hvers vegna ég finn mig knúna til að deila þessu með þeim örfáu sem kynnu að villast inná þessa síðu, það er dularfullt…
Búin í prófum í dag, mikið afskaplega er það nú alltaf gott.
Auðvitað af því að líðanin á prófatímabilinu er alltaf frekar tæp, svefnmálin í rugli, bakverkur af maraþonsetum og stress… kom sjálfri mér reyndar rækilega á óvart og var frekar lítið stressuð aldrei þessu vant. Ekki vegna þess að ég kynni námsefnið vel, heldur nennti ég bara ekki að stressa mig á því. Átti síðan spretti þar sem las eins og óð manneskja á milli þess sem ég tók letiköst….
Eruð þið hissa á því að ég hafi ekki bloggað fyrr? Þakkið bara ykkar sæla, djöfull er maður leiðinlegur og óáhugaverður í prófum, ég get varla tvinnað saman orð í skiljanlega setningu, er a.m.k. fimm mínútur að fatta einföldustu brandara, fæ reglulega störu þar sem ég stari á vegg, niðursokkin í djúpar hugsanir um minoxidil og Duros, gott ef feitur slefdropi lekur ekki laumulega niður hökuna við sömu tækifæri.
Stundum gleðst maður þó óvænt yfir litlum hlutum, t.d. þegar ég var að leita að upplýsingum um hvað skammstöfunin PEEP þýddi (positive end expiratory pressure) en Wikipedia beindi mér beint inn á þessa síðu. Og frá henni fór ég beint yfir á þessa, þá var nú gaman.
Get ekki sagt annað en að það sé bara heljarinnar afrek að hafa lifað þessa önn dauðans af með þokkalegar einkunnir og enn svona tiltölulega heil á geðsmunum… svona fyrir utan fáránlega súra drauminn sem mig dreymdi um daginn. Ég veit reyndar fátt leiðinlegra en að lesa blogg um drauma sem þennan eða hinn dreymdi og geri það yfirleitt ekki en miðað við hvað Svanhvíti fannst sagan fyndin í morgun þá læt ég vaða:
Mig dreymdi semsagt að móðir mín, þessi elskulega og litla fíngerða kona, hefði myrt bæði afa minn og Atla Viðar. Þetta gerði hún af þeirri ósköp einföldu ástæðu að hún sá svo agalega spennandi uppskrift í Gestgjafanum að mannagraut fyrir jólin. Hún ákvað að prófa bæði að nota gamalt kjöt og nýtt kjöt til að fá samanburð og sýndi mér ofan í potta tvo þar sem grauturinn kraumaði, ekki ósvipaður bleikum grjónagraut. Með rúsínum, að sjálfsögðu. Svo lýsti hún fyrir mér hvernig hún hefði myrt mennina, hún semsagt plataði þá út í bílskúr og notaði tækifærið þegar þeir litu við og greip þá þá hálstaki aftan frá og kyrkti. Svo klykkti hún út með orðunum: ,,Já Atli Viðar var nú fínasti piltur en hann gat nú ekkert í sjálfsvörn!”
…
Ég afsala mér allri ábyrgð af þessum ljótu draumförum og kenni of stórum skammti af þvagræsilyfjum, negatívum inótrópum og hlaupmyndandi fjölliðum alfarið um. Lestri um þessi efni, altsvo.
Að lokum vil ég benda á þetta vídjó.
Tvenns konar getgátur eru í gangi um hvað þetta myndbrot eigi að fyrirstilla.
a) ástandið inni í hausnum á Elínu í prófageðveikinni
b) myndbandið var tekið upp í Haga núna í kvöld þegar Páll, Jón Pétur, Viktor og Atli fögnuðu próflokum á einlægan hátt.
Í sumar vinnti ég og vinnti og fræddist um dýralyfja gagn og nauðsynjar.
Í ágúst hélt ég svo ásamt ektamanninum til Parísar hvar við nutum hins góða lífs og spásséruðum um fagra garða eins og fínt fólk innan um prúðbúna Parísarbúa, sáum turn einn ljótan og heilsuðum upp á forsetann (eða vorum réttara sagt rekin burt af mönnum með alvæpni þegar við hættum okkur of nálægt höllinni, rétt eins og Kúbu forðum daga). Ektamaðurinn ákvað svo að það væri sport að liggja veikur uppi á hótelherbergi í 3 daga með snýtipappír og franskt sjónvarp sér til félagsskapar, á meðan göfgaði ég andann með því að þvælast um og skoða málverk eftir dauða kalla (í Musee d’Orsay) og lifandi kalla (Pompidou).
Foie gras og pan au chocolat voru étin í kílóavís og öllu skolað niður með rauðvíni.
Myndir af herlegheitunum er hægt að skoða hér, óski þess einhver.
Núna er skólinn byrjaður á fullu – fyrsti verklegi tíminn í dag og verkefnunum er svoleiðis hrúgað á okkur þessa önnina að maður fær samviskubit yfir að eyða tíma í svefn eða klósettferðir. En þetta ku vera síðasta önnin okkar með miklu verklegu stússi svo það verður ljúft að ljúka því af.
Annars er svosum fátt að frétta úr mínu lífi, í gær háði ég reyndar hetjulega baráttu við krukku af súrsuðum agúrkum sem neitaði að opnast þrátt fyrir hörð handtök konu og manns, heita vatnsbunu og bölbænir. Af hverju ætti reyndar nokkur manneskja að vilja leggja sér súrsaðar agúrkur sér til munns? Þetta er ráðgáta. Og enn situr hún glottandi á eldhúsborðinu, bévítans krukkan.
*farið í helst til dramatískt brúðkaup sem fól í sér spítalaferð brúðhjónanna en endaði þó sem betur fer vel
*útskrifast með B.Sc. gráðu í lyfjafræði í lítt dramatískri athöfn
*verið hrædd um að hrasa uppi á sviði í téðri athöfn í nýju hælaháu skónum mínum
*verið á veitingastað frá 18:30 til 3 um nótt og borðað ævintýralega fínan mat
*horft á Godfather 1 og 2 í skvilljónasta sinn
*verið hundskömmuð af gamalli kerlingu í bleyju og næstum barin með hækjunni hennar
*lesið Harry Potter 6
*drukkið Mozartkúlukokteil í boði Þuru ofurgestgjafa
Á morgun stefnir í að ég planti út sumarblómum, máli og taki til. Sparsla ef til vill upp í hrukkurnar í leiðinni, horfi á Spaugstofuna og kaupi samstæða jogginggalla fyrir okkur hjúin.
Jahá, líf og fjör var það heillin.
Man eftir því að hafa lesið um úgglenska konu sem var að hita vatn í bolla í örbylgjuofni, svo tók hún bollann út og stuttu síðar sprakk heita vatnið yfir hana… hélt nú alltaf að þetta væri hálfgerð flökkusaga en lenti sjálf í bráðri lífshættu rétt áðan þegar ég var að hita afganginn af góðu tælensku kjúklingasúpunni minni, tók hana sjóðandi út úr örbaranum og svo bara púff! Bolurinn minn fékk á sig nokkra væna dropa en ekki nóg til að brenna mig (mikið, það var samt pínu áts). Svo börnin góð, góð regla er að láta hitaðan vökva í örbylgjuofni sitja þar í ca. 10 sek eftir upphitun, ef hann skyldi nú springa.
Við Steinar erum annars búin að vera að prófa okkur aðeins áfram í tælenskri eldamennsku, það er gaman. Í Mai Thai búðinni á Hlemmi er m.a. hægt að kaupa rosa sniðugt kit með algengasta ferska kryddinu eða kaffír lime laufum, sítrónugrasi, galangal og chili. Bætir síðan við kókosmjólk… og þá ertu komin langleiðina að súpunni góðu (tom kha gai). Ef eldamennskunenna er ekki fyrir hendi þá mæli ég heilshugar með tom kha súpunni á Krua Thai.
Annars er ég núna að leysa af konuna í vinnunni sem sér um að keyra út heimsendingar þannig að ég fæ að krúsa um bæinn á sendiferðabíl. Það er ansi holl reynsla, sérstaklega fyrir mig þar sem ég rata ekki neitt. Eða svona næstum ekki neitt, núna rata ég allavega á Klepp, það er ágætis byrjun
Jæja, prófin búin og tókust bara ljómandi vel. Ég er byrjuð að vinna, nánar tiltekið í apóteki. Þangað kemur mikið af krúttlegu gömlu fólki. Ég er ennþá að venjast því að vinna 9 tíma vinnudag standandi í fæturna, er alltaf alveg rosalega þreytt á kvöldin.
Annars líst mér bara mjög vel á sumarið framnundan, það sem planað er hingað til er brúðkaup hjá Stínu frænku, útskrift 16. júní (engin veisla, bara fínt út að borða með familíunni), humarhátíð á Höfn og Parísarferð í ágúst. Svo ætla ég líka að vera dugleg að hlaupa… kom sjálfri mér á óvart um daginn og tókst að vakna eldsnemma og fara í ræktina fyrir vinnu, þvílíkur hressleiki!
Annars er ég bara fullkomlega andlaus og þreytt, þetta er bara svona status-blogg. Bleeee…
Nýleg ummæli